kavir

کارخوردشناسی يا ارگونومی (به انگلیسی: Ergonomics)، به کاربردن اطلاعات علمی درباره انسان در طراحی اشیاء، نظام‌ها و محیط‌های مورد استفاده انسان می‌باشد.[۱]
کارخوردشناسی دانشی چند رشته‌ای (Multi Disciplinary) است که اطلاعات مربوط به ظرفیتهای هر انسان (توانایی ها، محدودیت‌ها و ظرفیتهای فیزیکی و روانی) را گردآوری کرده و آنها را درطراحی مشاغل (کار)، محصولات، سیستم‌های در ارتباط با انسان، مکانهای کار و تجهیزات با هدف پیشگیری ازبروز مسایل و مشکلات، و آسیب‌های مربوط به سلامتی و بهبود و بهینه سازی کارائی، بهره وری و کیفیت بکار می‌برد.
کارخوردشناسی به‌عنوان رشته‌ای از علوم که با بدست آوردن بهترین ارتباط میان کارگران و محیط کاری شان، مرتبط است تعریف می‌شود. کارخوردشناسی با ارزیابی قابلیتها و محدودیتهای انسان (بیومکانیک و آنتروپومتری)، استرسهای کاری و محیطی (فیزیولوژی کار و روانشناسی صنعتی)، نیروهای استاتیک و دینامیک روی بدن انسان (بیومکانیک)، احتیاط (روانشناسی صنعتی)، خستگی (فیزیولوژی کار و روانشناسی صنعتی)، طراحی و آموزش و طراحی ایستگاه کاری و ابزارها (آنتروپومتری و مهندسی)، سر و کار دارد. بنابراین کارخوردشناسی از خیلی از علوم و مهندسی تشکیل یافته است شاید بهترین و خلاصه‌ترین تعریف برای کارخوردشناسی "علم تطابق انسان و محیط کار(ماشین و...)" باشد [۲]


[ویرایش] نتایج بکارگیری کارخوردشناسی

موارد زیر تعدادی از نتایج بکارگیری اصول کارخوردشناسی در محل کاراست.

• درک تاثیر مخصوص نوع کار روی جسم کارکنان و کارایی شغلی شان
• پیش بینی پتانسیل اثرات طولانی مدت (یا تجمعی) کار روی جسم کارکنان
• ارزیابی تناسب محل کار و ابزارها برای کارگران جهت انجام کار
• بهبود بهره وری و آسایش کارگران توسط (تطبیق کار برای شخص) یا تطبیق شخص برای کار نتایج این قبیل تلاشها دستیابی به بهترین هماهنگی میان قابلیتهای کارگر و نیازمندیهای شغل است.

__________________